Lakmoesproefje voor (echte) vriendschap

Echte vriendschap is feestelijk.

Je hart springt op als hun deurklop klinkt.

Even uit de (onvermijdelijke) dagelijkse dosis onverschilligheid, onbegrip, middelmatigheid, saaiheid, vooringenomenheid, fatalisme, goedgelovigheid, benepenheid, kortzichtigheid en lafheid

Voor wie geestelijk nog in leven is, werkt vriendschap als balsem voor de ziel.

Essentieel is humor: onafscheidelijke metgezel van de diepste ernst.

Vriendschap is kennen.

Ben je bang dat vrienden jou zullen doorzien?

Op je hoede zelfs?

Kappen!

Vriendschap is vruchtbaar.

Volgens de econoom Tomáš Sedláček komen álle essentiële veranderingen in de wereld voort uit vriendschap.

Eindelijk brengen geestverwanten ontluikende ideeën tot wasdom die al een eeuwigheid, met talloos veel miljoenen, doelloos rondzweven.

Vriendschap is een vorm van liefde.

Je moet een beetje van je vrienden houden.

Bijvoorbeeld van hun manier van praten, lachen, lopen, kijken, redeneren of schrijven.

En, bovenal, van de onvermijdelijke keerzijde van hun mooie eigenschappen.

Want elk voordeel “heb” z’n nadeel.

Kortom: om lastiger kantjes te verdragen is enige vorm van liefde nodig.

Inclusief een lichamelijk element.

Maar aantrekkelijk of lichamelijk topfit hoeft een vriend natuurlijk niet te zijn.

Geen zorgen dus als je oud en/of gebrekkig bent, vaal, zwaarlijvig of uitgezakt.

Vrienden hoeven niet perfect te zijn.

Je wilt ze kennen, zoals ze zijn.

Maar fysieke afkeer is dodelijk.

Want je zit bij elkaar en je praat, urenlang.

Kleed je dus - ook (juist) voor je vrienden - met alle stijl die je in je hebt.

Máák er iets van.

Want vrienden zijn het waard.

Vriendschap is gelijkwaardig.

Hoed je dus, bovenal, voor bereidwillige hulpverleners.

Voor vrienden dus die zich, al dan niet “vanuit professionele ervaring”, vol (ogenschijnlijk) begrip boven jou stellen.

Want minachting is dodelijk, voor vriendschap.

“In nood leert men zijn vrienden kennen”, zegt men.

Voldoet jouw vriendschap niet aan bovenstaande voorwaarden?

Dan zullen jouw vrienden jou – op enig, bij voorkeur ongelegen, moment – lelijk tegenvallen.

Rémi Glas (1955)

De ik-bak: ik ben geweldig, jij trouwens niet!

De jij-bak is een veelgebruikt schijnargument.

In vergelijking met andere drogredenen (cirkelredenering, autoriteitsargument, vals dilemma) werkt de jij-bak als een geladen pistool.

Met de jij-bak sta je nooit met je mond vol tanden!

De jij-bak is geen moderne uitvinding.

De klassieken gebruikten het “tu quoque” (jij óók!) al.

Anders dan bijvoorbeeld de cirkelredenering speelt de jij-bak recht op de man/vrouw.

Oftewel: wat je zegt ben je zelf! 
Of juist niet. 
Dús is het niet waar!

Zelfs een minder dodelijk schot, verlamt tegenstanders toch tenminste voor de duur van de discussie.

Relatief nieuw is de ik-bak.

Hoewel de ik-bak hinderlijk rondzoemt, kent Google het beestje vooralsnog niet.

Ik vind slechts: “Ik bak geweldig, jij trouwens ook”.

Terwijl de ik-bak het tegendeel beweert.

Hoe werkt de ik-bak?

Iemand vertelt.

Een persoonlijke geschiedenis, bestemd voor luisterende oren.

Zónder onmiddellijke behoefte aan (tegen!)argumenten dus.

Meestal gaat het om ervaringen of zelfs feiten, die iemand serieus belemmeren in het functioneren.

Bijvoorbeeld discriminatie, maatschappelijke tegenslagen of een moeilijke jeugd.

Voorbeeld:

X vraagt aan Y waarom hij/zij nog geen betaald werk heeft.

De (netjes afgestudeerde!) Y antwoordt dat hij/zij tevergeefs honderden brieven verzonden heeft.

Vervolgens spreekt Y het vermoeden uit dat zijn/haar niet-Westerse achternaam werkgevers afschrikt.

Waarop X (ongevraagd!) vertelt over door hem-/haar-zelf overwonnen tegenslagen.

Zo had X rood haar.
Wat zéker geen pretje was, op school!

Na bovengenoemde dreiging volgt het dodelijke schot:

X, naar eigen zeggen een “doorzetter”, adviseert Y, ongevraagd(!), om “niet in de sláchtofferrol te vervallen”.

“Vergelijk discriminatie met slecht weer: je moet er mee dealen.”

Zélf wijst X dan ook niet naar anderen, maar kijkt wat X zélf kan doen!

Aldus de ik-bak.

Geen schijnargument, maar een onverwachte(!), frontale aanval.

Erger dan het geladen pistool in discussies (de jij-bak).

Bóvenal bijzonder dodelijk voor vriendschap!

Tip:
Geef je over.

Ongewapend.
Aan ándermans verhaal.

Rémi Glas (1955)