Astronauten
benadrukken: onze planeet is kwetsbaar.
Verkassen zit er (voorlopig)
niet in.
Vanuit de ruimte realiseer
je je pas dat de dampkring, naar verhouding, een uienschilletje is.
Binnen die oneindige,
koude, onherbergzame en radioactieve leegte blijkt Moeder Aarde een unicum.
Dat kúnnen we
natuurlijk zelf ook best bedenken.
Maar helaas laat het
(collectieve) menselijke brein het hier afweten.
Wetenschappers
breken zich het hoofd: hoe krijgen we alle benodigde neuzen dezelfde kant op?
Het heeft vast iets
te maken met het fenomeen in-group.
Wie argeloze passanten
een microfoon voorhoudt en begint over ‘het klimaatprobleem’ krijgt,
afhankelijk van de vraagstelling, uiteenlopende reacties.
Inclusief de telkens
terugkerende vraag: wat betekent klimaatverandering voor Ons Land?
Oftewel: voor mij en
mijn naasten?
Als het over (hoog) water
waren Wij natuurlijk altijd al een kwetsbaar landje.
Voor droge voeten móesten
onze voorouders de koppen wel bij elkaar steken.
Zo is ons beroemde
(of beruchte?) poldermodel voortgekomen uit onze gezamenlijke strijd tegen het
water.
Dankzij Dijken en
Deltawerken wonen we veilig, soms vier tot zes meter onder zeeniveau.
Het geheim?
De strijd tegen het
water ging ons allemáál aan.
Ons collectieve
geheugen stroomde, bij wijze van spreken, over van de watersnoodrampen.
Maar klimaatverandering
is nieuw.
Misschien dat een
enkele stakker in Bangladesh al natte voeten heeft, maar in Ons Land zijn de
dijken voorlopig sterk genoeg.
Met die droogte zal
het hier, voorlopig, óók wel loslopen.
In 1976 was het immers
nóg droger!
Voor sociologen op
zoek naar oplossingen is de in-group misschien
wel de grootste uitdaging.
Dieren horen daar
vanzelfsprekend niet bij, laat staan bomen.
Zelfs voor
medemensen zijn de kansen minimaal.
Gewoonlijk beperkt
de in-group zich tot familie, clan, kleur,
wijk of, in het gunstigste geval, landgenoten.
Kortom: een flinke muur
(dijk) om Ons Land en die klimaatverandering gaat voorlopig aan óns voorbij.
Hopen we!
Rémi Glas (1955)
