Menopauzale vrouw draagt aantoonbaar bij aan opwarming aarde

Cambridge (Massachusets), 18 augustus 2023

Vrouwen in de overgang verhogen hun directe omgevingstemperatuur en dragen daarmee significant bij aan de opwarming van de aarde. Afhankelijk van hun concentratie kan de temperatuur in hun directe omgeving stijgen met enkele graden Celsius.

Amerikaanse wetenschappers plaatsten honderd menopauzale vrouwen met overgangsklachten, waaronder opvliegers, een dagdeel in een goed geïsoleerde ruimte van 1500 kubieke meter met een omgevingstemperatuur van 21 graden Celsius. Een controlegroep van honderd vrouwen tot veertig jaar bracht de ochtend onder dezelfde omstandigheden in een identieke ruimte door. Na afloop bleek de omgevingstemperatuur rondom de menopauzale vrouwen met 1,856 graden Celsius gestegen tot 22,856 graden. De temperatuur in de andere ruimte steeg met 0,675 graden: een significant verschil.

‘Dit is goed nieuws’, aldus hoogleraar gynaecologie Geraldine Ebbetje, ‘Het blijft moeilijk om onderzoek naar opvliegers gefinancierd te krijgen. We weten er dus nog te weinig van. Ondertussen tobben wereldwijd vele vrouwen met deze klachten. Bestaande hormoontherapieën zijn niet zonder risico. Hopelijk dragen deze resultaten er toe bij dat onderzoek naar overgangsklachten eindelijk serieus genomen wordt. De opwarming van de aarde gaat ons immers allemaal aan’.

Nederlandse politici reageren gematigd enthousiast. 

‘Het is een kwestie van bewustwording’, aldus VVD-politicus Herald Ufter, ‘Als we ons realiseren hoezeer deze maatschappelijke groep bijdraagt aan een van de grootste uitdagingen van onze tijd, wordt het ook in Nederland de persoonlijke verantwoordelijkheid van middelbare dames om van bestaande hormoontherapieën gebruik te maken. Hormoontherapie komt hun deelname aan het arbeidsproces bovendien ten goede.’

Zelfs GroenLinks politicus Andersz IJds is voorzichtig positief. 

‘Het blijkt nu eenmaal lastig om de grote vervuilers aan te pakken, hoe hoog wij dit als partij ook op de agenda hebben staan. Om onze klimaatdoelen te halen is onderzoek naar andere mogelijke oorzaken dan ook noodzakelijk. We moeten echt alles op alles zetten op dit moment’.

Mila Glas (1968)

De overgang: daar praat je niet over!

Tot nu toe durfde ik het niet aan.

Want volgens de uitzondering die deze regel bevestigde, Germaine Greer, zwijgen vrouwen over hun overgangservaringen.*

Eigenlijk schrijven vrouwen van middelbare leeftijd, “virtually invisible” als ze zijn - tenminste volgens Greer - helemáál niet over zichzelf.

Maar nu hebben we Francine Oomen, die een grappig boek schreef én tekende over haar bovengemiddeld desastreus verlopen overgang.

Het is al jaren een bestseller.

Mensen bladeren erin en gniffelen over de grappige tekeningen.

Zo krijgt zelfs mijn puberdochter spelenderwijs inzicht in de nukken en ongemakken van haar met zichzelf worstelende middelbare moeder.

Een overwinning op een hardnekkig taboe!

 

"Oomen stroomt over", Francine Oomen, 2017 

Zo’n boek kan dus niet genoeg op waarde worden geschat:

If women themselves are not interested in mature woman, if even mature women are not interested in mature women, we are faced with a vast and insidious problem.*

Een verraderlijk probleem inderdaad, want zo blíjven vrouwen onvoorbereid, terwijl generaties vrouwen er al mee worstelden.

Maar voordat het jezelf overkomt en de zelftwijfel en paniek onontkoombaar toeslaan is het geen gespreksonderwerp.

Dus als het er is, herken je het niet of wilt het niet weten.

Dat is een raar mechanisme.

Zoals gisteren, toen een lotgenoot overduidelijk een opvlieger had, waarvoor ze zich gek genoeg verontschuldigde.

Maar zelf schoot ik ook in de ontkenning:

“Opvliegers heb ik niet, breinblubber wél”.

Want die dag was ik een uur te vroeg voor mijn dienst.

Vervolgens vergat ik mijn telefoon.

“Oh, maar dát komt vast ergens anders door”, verklaarde mijn lotgenoot, die Oomens boek blijkbaar niet gelezen had.

Ik gelukkig wel.

Zodat ik mijn angst voor vroegtijdige dementie tenminste kan relativeren.

Want zonder Greer en Oomen zou ik mijn dokter verveeld hebben met vermoedens van (vul maar in): reuma, artrose, ME, MS, hartproblemen, tumoren (op de stembanden), darmkwalen, psychiatrische stoornissen of zelfs een klinische depressie.

Mila Glas (1968)

* Germaine Greer, "The Change; women, aging and menopause", updated version, 2018

Rotzooi-economie: de verleidingskunsten van Apple.

Zelf werd ik verleid in de zomer van 2010.
Nee, niet op díe manier. 
Gewoon: mijn broer had er één.
Ook volgens derden zou ik 'nooit meer anders willen'.

De Mac bleek inderdaad een fantastisch speeltje.
Elegant, leuke gadgets, gebruiksvriendelijk en virusvrij.

Maar... al na negen maanden ging de rits van mijn peperdure hoes* kapot.
Na ruim een jaar begaf de beeldbuis het, helaas nét buiten de garantie.
Na drieënhalf jaar ging ook de harde schijf stuk.

Mila's Book Boek, met (sinds 2011) kapotte rits

Desondanks ben ik, na achtenhalf jaar, de trotse gebruiker van een historisch geworden apparaat.
Vele monden vallen open als ik vertel hoe lang ík al met mijn Mac Book doe.

Maar al na vijf jaar werd het vervelend: updates werkten niet meer.
De eerste ontoegankelijke website was LinkedIn.
Vervolgens gaven ook andere websites foutmeldingen.
Want de nieuwste browsers waren niet langer te installeren op besturingssysteem 10.6.8.

Bij mijn dealer herhaalde men telkens hetzelfde: uw Mac is te oud voor updates, en - begeleid door medelijdend hoofdschudden - daar is helaas niets aan te doen.

Maar hoe minzamer men glimlachte, des te hardnekkiger werd ik.

Mila's opgelapte oplader

Zo werd mijn langzaam desintegrerende oplader telkens met nieuwe stukjes tape opgelapt.

Mila's toetsenbord, met gapend gat ter plaatste van de 't'

Loslatende toetsen - niet te repareren, volgens Apple - werden bedekt met een siliconen-dekentje.
Dienstweigerende websites bezocht ik voortaan vanaf mijn dochters iPad.

Maar wie geen 'nerds' kent is, in deze verlichte tijden, niet te benijden.
Dus toen sommige toetsen - periodiek - helemaal niet meer reageerden, ging ik overstag: er kwam een Mac Book Air.
Want alle overige modellen - beginnend bij 1350 euro - bleken over minder MB te beschikken dan mijn opgelapte oudje.

De student die mijn gegevens overzet installeert in één moeite door een nieuw besturingssysteem op de oude Mac: van 10.6.8 naar 10.11.6!
Bleek gewoon te kunnen, hoewel het een uurtje kostte...

*Deze leren boek voor de Mac Book is niet van Apple, maar werd destijds wel in alle Apple-stores verkocht

Rotzooi-economie en working poor: een ongelukkige combinatie!

Eet u weleens supermarktjam?

Mij niet gezien: kilo’s suiker, en een bijsmaak op de koop toe.

In onze tuin groeien gelukkig genoeg bessen en vruchten!

Supermarktbrood smaakt ook al nergens naar, constateerde ik eerder.

Zelf bakken dan maar!

Maar moderne heteluchtovens zijn eigenlijk niet erg geschikt voor brood.

Een stenen oven is beter: gaan we zelf bouwen, hartstikke leuk!

Dan de appels.

Supermarktappels zijn enkele dagen na aankoop beurs.

Want appels zijn nu een speculatieobject.

Totdat ze maximaal winst opleveren gaan ze de koelcel in, mits niet geëxporteerd natuurlijk.

Onze appelbomen groeien al goed!

Koopt u weleens een grote-keten-breisels?

Dun garen, maar gebreid met pen tien: zit geen warmte in!

De vaak slordig gesponnen wol overleeft de eerste wasbeurt vaak niet: als je trui niet met de helft krimpt, dan pluist ie wel.

Mijn degelijke en warme truien brei ik dus lekker zelf, met zorgvuldig geselecteerde wol...

Over spijkerbroeken schreef De Correspondent een interessant stuk.

Zelfs prijzige klassiekers van aloude merken slijten nu veel sneller dan hetzelfde model pakweg dertig jaar geleden.

Zelf maken dan maar?

Van naaimachines krijg ik helaas de zenuwen, maar maatwerk is voor mij te duur.

Hier loop ik dus tegen een probleem aan.

Ik vergeet de meubels.
Betaalbare meubels van slechte materialen beschadigen snel.

Designklassiekers zijn zowel degelijk als peperduur.
Wel brengen ze tweedehands hetzelfde op, of zelfs meer.

Zelf maken dan maar?

Om iets degelijks te maken wat ook nog mooi is heb je helaas peperduur gereedschap nodig, en vergeet de cursus niet.

Toch lijkt ‘zelluf doen’ steeds vaker nodig.

Tenzij we rijk genoeg zijn voor zowel(!) broodjuwelier, maatkostuum, ambachtelijkheid als(!) personal assistent.

Wie arm is, maar mét wat tijd en een lapje grond, komt ook een heel eind.

Ziedaar het lot van the working poor: tijd noch geld, en aldus veroordeeld tot rotzooi.

Mila Glas (1968)

De 'buitenmens': niet buitengewoon, maar gewoon buiten!

Mensenmens: volgens Nico Dijkshoorn (DWDD, 14-11-18) moet dat woord er uit.

Helemaal eens!

Bij 'mensenmens' stel ik me persoonlijk iets ontzettends voor.

Klef, kwezelig, zemelig, beperkt, maar desondanks (irritant, jaloersmakend) superieur.

Maar je zou het niet moeten willen!

Al is het maar omdat mensenmens - denk aan: 'leuk méns' - voor mannen niet wordt gebruikt.

Wat mannen niet past, past niemand!

Mensenmens.

'Ik wil iets leuks doen met mensen'.

'De wéreld? Mwaah, boeit mij persoonlijk niet zo, ík houd van ménsen...'

Zoiets.

Mét het woord mag van mij het hele type eruit.

Nee, dan De Buitenmens!

Altijd een plekje bij het raam.

Steevast naar buiten in de lunchpauze.

Vooral veel fietsen, kanoën, klimmen, schaatsen, tuinieren, wandelen, zeilen.

Met de natuur als onafscheidelijke metgezel!

Maar De Buitenmens heeft het tij niet mee.

Want het ene buiten is het andere niet.

Gewoon een beetje frisse lucht is niet genoeg.

Als je 't zo bekijkt stelt de buitenmens onredelijk hoge eisen.

Zo valt zelfs een pretpark (ongeacht de wachttijden, buiten) niet binnen de ...eh buitencategorie.

De echte 'Buitenmens' heeft dan ook iets chics.

Niet zomaar een zwerver, niet zomaar buiten, maar Een Buiten.

Helaas ben ik een Buitenmens zonder Buiten, een beklagenswaardige categorie...

Iets anders: bestaan er, serieus, 'Binnenmensen'?!

'Mag ik van jou, in de categorie 'Ontzettend', de Bínnenmens?'

 

'Hee... volgens mij ben ik vandaag en gisteren niet naar buiten geweest'.
Cartoon verkregen via internet.

De Binnenmens mijdt alles wat natuurlijk is.

Temperatuur-wisselingen, pissebedden, wind, water (koud!) en wrijving.

Hooguit 'een terrasje pikken', mits in de zon! 

Fokke & Sukke moeten meer buiten spelen: 'Maar het blijf lastig'...
'Die zon op je beeldscherm'
Cartoon verkregen via internet

Toegegeven: soms is het heerlijk toeven met een dekentje op de bank.

Maar uitsluitend in contrast met buiten!

Helaas leiden alle wegen, anno nu, naar binnen.

Neem die eerdergenoemde lunchpauze.

Die is te kort om het gemiddelde 'Brainpark' te voet te verlaten.

Waar zijn de bomen?

Waar is de lucht?

Naar 'buiten' mág toch geen lúxe zijn?

BuitenMens: niet buitengewoon, maar gewoon buiten!

Mila Glas (1968)