Vroeger was . d e . f i e t s e n m a k e r . beter

Beste klant, banden plakken doe ik niet.

Tenzij ik er écht niet onderuit kan komen.

Dat is een principe van me.
Maximale winst, minimale inspanning.

Daarbij: banden plakken is wérk!

Zoeken naar het lek, buitenband nalopen... 

Krijg ík een stuk glas in mijn duim, of erger!

"Liep de band héél langzaam leeg, zegt u?"

Uitgesloten!
Dat gezoek, veel te lastig!

Godzijdank zie ik gebruikssporen op het profiel... 

"Bellen zal ik u, over een uurtje of wat."

Die fiets van u staat dan nog gewoon in de zaak.

Ik kan mijn werkplaats niet volhangen met half afgemaakte fietsen!

Als u niet meteen opneemt pak ik eerst een andere, vandaar.

Als u wel opneemt hoort u van mij dat uw binnenband versleten is.

"Helaas mevrouwtje, met déze band kan ik geen garantie geven!"

"Wat dat kost, inclusief nieuwe binnenband?

Twintig eurootjes, mevrouwtje.

Nog iets: die buitenband is ook niet meer nieuw.

Ik adviseer u om deze ook meteen te vervangen."

"Wat dat kost?

Alles bij elkaar vijfenveertig eurootjes, mevrouwtje."

"Goed hoor, als u erop stáát!

Dan vervang ik alleen de binnenband voor u..."

"Wilt u even rustig doen!

Een uur terug gewandeld omdat uw band weer langzaam is leeg gelopen, vlak nadat u mijn zaak verlaten had?

Ik had het nog zo gezegd, mevrouwtje: de buitenband is óók aan vervanging toe.

Helemaal uw eigen schuld!"

"Ja, natúúrlijk voelen wij altijd of er geen scherf zit in de buitenband...

Ik weet het goed gemaakt: zonder extra kosten plak ík uw nieuwe band.

Vooral vervelend voor mij, snapt u!
Want ík moet weer met úw fiets aan de slag.

Voor nop!

Als hij weer leegloopt houdt het overigens wel op."

"Dat hoort u goed: zonder nieuwe buitenband geen garantie."

"Bent u daar alweer?

Doe eens rustig!

Ik heb u gewaarschuwd: de buitenband was versleten..."

Ira Glas (1983)

Vroeger waren de . A p p l e t j e s . beter

Zusje, je kunt mij de schuld geven, maar destijds heb je 'm toch écht zelf aangeschaft!
Nu heb je spijt, want acceptabele vervangers blijken peperduur.
Op zich geen probleem natuurlijk, tenzij je verslaafd bent...

Gelukkig heb ik geen aanleg voor verslaving.
Inmiddels ben ik dus zelf weer aan de 'windows'.
Want van een rondje nieuw(st)e Macs werd ik moedeloos.

Zo bewaar ik bijvoorbeeld veel foto's en filmpjes op mijn laptop.
De - momenteel - goedkoopste Air voldoet niet, qua geheugen.
Maar de nieuwste Pro (begint bij 1350 euro!) helaas evenmin.
Een voor mij bruikbaar laptopje schijnt inmiddels ongeveer 1800 euro te moeten kosten!

Mila liet destijds noodgedwongen haar gecrashte harde schijf vervangen.
De onverwacht grote capaciteit van de nieuwe schijf bleek een geluk bij een ongeluk.
Helaas kan de harde schijf van de nieuwste modellen niet langer worden vervangen.
Héél slim, van Apple!
Of toch niet?

Zelfs Apple erkent inmiddels de problemen met de nieuwste toetsenborden, die geen kruimeltje kunnen verdragen.

De vormgeving is ook al niet meer wat het wás.
Ik zie mijn docenten nog zitten, jaren negentig, met hun kekke apparaatjes: (zelfverklaarde) artistieke voorhoede! 
Maar door alle schandalen rond schimmige productieprocessen duurt het niet lang meer of een fatsoenlijk mens wil nog niet dood gevonden worden met een Mac... 

Momenteel lijkt de jongste generatie slimmeriken dan ook af te haken.
Uitgerekend díe types dus die er, ooit, als eerste bij waren.
De nieuwste Appletjes zijn veel te duur en - op de koop toe - niet langer vernieuwend.

Misschien is het gewoon de wet van de remmende voorsprong: andere merken hebben veel leuke en handige snufjes gekopieerd.
Maar de interessantste vondsten van dit moment komen niet langer van Apple.

Apple lijkt, in de nadagen van de zomer, vooral te oogsten.
Voorlopig, totdat ook de laatste verslaafde is afgekickt.

Mári Glas (1968)

Rotzooi-economie: de verleidingskunsten van Apple.

Zelf werd ik verleid in de zomer van 2010.
Nee, niet op díe manier. 
Gewoon: mijn broer had er één.
Ook volgens derden zou ik 'nooit meer anders willen'.

De Mac bleek inderdaad een fantastisch speeltje.
Elegant, leuke gadgets, gebruiksvriendelijk en virusvrij.

Maar... al na negen maanden ging de rits van mijn peperdure hoes* kapot.
Na ruim een jaar begaf de beeldbuis het, helaas nét buiten de garantie.
Na drieënhalf jaar ging ook de harde schijf stuk.

Mila's Book Boek, met (sinds 2011) kapotte rits

Desondanks ben ik, na achtenhalf jaar, de trotse gebruiker van een historisch geworden apparaat.
Vele monden vallen open als ik vertel hoe lang ík al met mijn Mac Book doe.

Maar al na vijf jaar werd het vervelend: updates werkten niet meer.
De eerste ontoegankelijke website was LinkedIn.
Vervolgens gaven ook andere websites foutmeldingen.
Want de nieuwste browsers waren niet langer te installeren op besturingssysteem 10.6.8.

Bij mijn dealer herhaalde men telkens hetzelfde: uw Mac is te oud voor updates, en - begeleid door medelijdend hoofdschudden - daar is helaas niets aan te doen.

Maar hoe minzamer men glimlachte, des te hardnekkiger werd ik.

Mila's opgelapte oplader

Zo werd mijn langzaam desintegrerende oplader telkens met nieuwe stukjes tape opgelapt.

Mila's toetsenbord, met gapend gat ter plaatste van de 't'

Loslatende toetsen - niet te repareren, volgens Apple - werden bedekt met een siliconen-dekentje.
Dienstweigerende websites bezocht ik voortaan vanaf mijn dochters iPad.

Maar wie geen 'nerds' kent is, in deze verlichte tijden, niet te benijden.
Dus toen sommige toetsen - periodiek - helemaal niet meer reageerden, ging ik overstag: er kwam een Mac Book Air.
Want alle overige modellen - beginnend bij 1350 euro - bleken over minder MB te beschikken dan mijn opgelapte oudje.

De student die mijn gegevens overzet installeert in één moeite door een nieuw besturingssysteem op de oude Mac: van 10.6.8 naar 10.11.6!
Bleek gewoon te kunnen, hoewel het een uurtje kostte...

*Deze leren boek voor de Mac Book is niet van Apple, maar werd destijds wel in alle Apple-stores verkocht

Rotzooi-economie en working poor: een ongelukkige combinatie!

Eet u weleens supermarktjam?

Mij niet gezien: kilo’s suiker, en een bijsmaak op de koop toe.

In onze tuin groeien gelukkig genoeg bessen en vruchten!

Supermarktbrood smaakt ook al nergens naar, constateerde ik eerder.

Zelf bakken dan maar!

Maar moderne heteluchtovens zijn eigenlijk niet erg geschikt voor brood.

Een stenen oven is beter: gaan we zelf bouwen, hartstikke leuk!

Dan de appels.

Supermarktappels zijn enkele dagen na aankoop beurs.

Want appels zijn nu een speculatieobject.

Totdat ze maximaal winst opleveren gaan ze de koelcel in, mits niet geëxporteerd natuurlijk.

Onze appelbomen groeien al goed!

Koopt u weleens een grote-keten-breisels?

Dun garen, maar gebreid met pen tien: zit geen warmte in!

De vaak slordig gesponnen wol overleeft de eerste wasbeurt vaak niet: als je trui niet met de helft krimpt, dan pluist ie wel.

Mijn degelijke en warme truien brei ik dus lekker zelf, met zorgvuldig geselecteerde wol...

Over spijkerbroeken schreef De Correspondent een interessant stuk.

Zelfs prijzige klassiekers van aloude merken slijten nu veel sneller dan hetzelfde model pakweg dertig jaar geleden.

Zelf maken dan maar?

Van naaimachines krijg ik helaas de zenuwen, maar maatwerk is voor mij te duur.

Hier loop ik dus tegen een probleem aan.

Ik vergeet de meubels.
Betaalbare meubels van slechte materialen beschadigen snel.

Designklassiekers zijn zowel degelijk als peperduur.
Wel brengen ze tweedehands hetzelfde op, of zelfs meer.

Zelf maken dan maar?

Om iets degelijks te maken wat ook nog mooi is heb je helaas peperduur gereedschap nodig, en vergeet de cursus niet.

Toch lijkt ‘zelluf doen’ steeds vaker nodig.

Tenzij we rijk genoeg zijn voor zowel(!) broodjuwelier, maatkostuum, ambachtelijkheid als(!) personal assistent.

Wie arm is, maar mét wat tijd en een lapje grond, komt ook een heel eind.

Ziedaar het lot van the working poor: tijd noch geld, en aldus veroordeeld tot rotzooi.

Mila Glas (1968)